Spacerowałam brozowym lasem sosnowym,bardzo kłującym z kimś.Ktoś uciekł i wtedy zobaczyłam przed czym,wystarszył się tego trupa.To było tylko zwierzę,niebieski jeleń leżał sztywny.Wiedziałam że umarł niedawno,i że muszę,muszę go zabrać,okno mojego pokoju było oddalone i kilka kroków.Mama odsłoniła rolety w oknach.Niebieski jeleń to było coś,co trzeba było sprepatować,widziałam że moja siostra ma o tym książkę.Chwyciłam go za nogi,i idąc tyłem wciągnęłam przed okno do pokoju.Na jego środku,pod lampą czekały na niego ustawione obok siebie dwa taborety na których go położyłam.Usiadłam na łóżku i patrzyłam,jak leży bokiem,sztywny z wyprostowanymi przed siebie nogami.Jeszcze nie było much,pomyślałam że mam czas.Umyłam się,przebrałam i poszłam spać.Martwy jeleń obudził mnie.Śmierdział,muchy obijały się o szyb próbując wlecieć do środka.Pomyślałam że czas zrobić cokolwiek.Przysunęłam jelenia z taboretami pod okno,i odsunęłam rolety,było pełne słońce ,które powinno go zasuszyć na kamień.I tak w to nie wierzyłam,ale jakiekolwiek próby na chwile uspokajały moje sumienie.Rozpłakałam się ,resztę dnia siedziałam na łóżku patrząc ja jenień corazbardziej się nadyma i śmierdzi.Od początu myślałam,że zrobię to sama,ale tak na prawde,nie umiałam go spreparować.To nie jest zając z którego skurę zciąga się jak rękawiczkę,pozatym zaczął sie rozkładać,gdzieś tam w środku zaczęły się już dziać jakieś straszne rzeczy.I leżał w moim pokoju,na moich taboretach.Wzięłam worek soli,wysypałam na niego,przecież tak się robi z rybami,nic innego nie mogłam,zamrażalka jest za mała.Aby przestać myśleć,położłam się spać.Rano jeleń był mniejszy,musiały z niego ujść gazy,ociekał czymś tłustym,sól musiała to zrobić.Jego nogi już nie sterczały tak sztywno,zwisały jakby sól rozpuściła kości.Przyszedł ktoś kto wcześniej uciekł.Usiadł na podłodze,miał złotą marynarkę i wąsy,nie mówił ani nie słuchał.Tak czy inaczej sytuacja była krytyczna,ale nie było odwrotu,poprostu.Niebieski jeleń.Jeszcze jedna doba i byłby bezużytecznym ścieerwem nadającym się jedynie ma zakopanie gdzieś na skraju lasu.Wtedy przypomniałam sobie.Na samym szczycie mieszka mężczyn=zna do którego zawieźliśmy kiedyś srebrnego lisa na kołnierz dla mamy.Ale go ukradł.Musiałam jednak razyzykowac i zanieść mu jelenia,inaczej zgniłby w moim własnym pokoju.Z pawlacza wyciągnęłam plecak turystyczny,na stelażu.Zmieściłam z nim jelenia,portwel aby zapłacić za praparowanie i picie na drogę.Dom preparatora było widać z okna mojego pokoju.Szliśmy tam z kimś kto wcześniej uciekł.Najkrucej było asfaltową drogą,która stawała się coraz bardziej stroma,tak że już w połówie musiałam się czołgać po prawie pionewej ulicy i opierać stopy w nierównościach asfaltu,żadne z nijających nas samochodów nie chciał się zatrzymać aby nas podwieść.Był potworny upał.Wtedy zauważyłam,że doszłam do zoo na zwierzyńcu,i że zwierzyniec jest tam gdzie ja mieszkam,mimo że go tam nigdy nie było,a ja nie zabłądziłam,i że to była jakaś najwidoczniej niewytłumaczlna zmiana ,z którą musiałam się pogodzić.Powiedziałam komuś kro uciekł aby został przy bramie,bo mógłby się zgubić,i weszłam.Mijałam ludzi,a ci oglądali się za mną,zastanawiał ich ten odór,psującego się ciała niebieskiego jelenia.Weszłam do hali,to była galeria chologramów,tak wyglądało to zoo.Chologramy i telewirozy zajmowały całą halę, pod każym pisało jaki gatunek zwierzęcia przedstawiają.Z hali przeszłam w biało oświetlony niski korytarz,i tam spotkałam pomoc.Niska kobieta,starsza,o urodzie i stroju pielęgniarki,w wielich żółych gumowych rękawicach.Zanim zdążyła mnie wyrzucić z tamtąd,opowiedziałam jej wszystko o tym,co mam w plecaku,o tym jakie to niezimsko ważne i cenne.Zgodziła się zobaczyć.Postawiłam plecak na ziemi,otworzyłam i włożyłam rękę do środka.Był tam,ku mojemu wielkiemy zdziwieniu,jedynie kufer na szklanki,z namalowanym niebieskim jeleniem,który dostałam w prezencie dawno temu.Nie przypominałam sobie abym wsadzała do niego trupa niebieskiego jelenia.Najwdoczniej musiała to zrobić,a potem zapomniać,otworzyłam więcc kufer.Jego wnętrze było wyłożone watą,a pomiędzy tym,leżał niebieski jelen wilkości sporej myszy.Wsięłam go w dwa palce,rozpływał się jak kawałek surowego,niebieskiego ciasta.Położyłam go na wyciągniętej dłoni kobiety.Chyba powiedziała,że może da się coś z tym zrobić,ale na razie pódzie on do zamrożenia.Nie wiem nie jestem pewna,bo już uciekałam.